Is malartóirí teasa iad radaitheoirí a úsáidtear chun innill dócháin inmheánaigh a fhuarú, go príomha i ngluaisteáin ach freisin in aerárthaí a bhfuil inneall loine iontu, in innill ghluaiste iarnróid, i ngluaisrothair, i ngléasraí giniúna seasta nó in aon úsáid dá samhail a bhaintear as inneall den sórt sin.
Is minic a fhuaraítear innill dócháin inmheánaigh trí leacht a dtugtar chuisnithe innill a chur i gcúrsaíocht tríd an mbloc innill agus ceann an tsorcóra áit a théitear é, ansin trí radaitheoir ina gcailleann sé teas don atmaisféar, agus ansin cuirtear ar ais chuig an inneall é. Is gnách go mbíonn an chuisnithe inneall uisce-bhunaithe, ach d'fhéadfadh sé a bheith ola freisin. Is gnách caidéal uisce a úsáid chun iachall a chur ar chuisnithe an innill dul i gcúrsaíocht, agus freisin do lucht leanúna aiseach[1] chun aer a bhrú tríd an radaitheoir.
I ngluaisteáin agus gluaisrothair a bhfuil inneall dócháin inmheánaigh leacht-fhuaraithe acu, tá radaitheora ceangailte le bealaí a shíneann tríd an inneall agus an ceann sorcóra, trína ndéantar leacht (cuisitheoir) a phumpáil le caidéal fuaraithe. D'fhéadfadh uisce a bheith sa leacht seo (in aeráidí nach dócha go reofaidh uisce), ach is gnách gur meascán uisce agus frithreoite é i gcomhréireanna a oireann don aeráid. Is gnách go bhfuil antifreeze féin glycol eitiléine nó glycol próipiléine (le méid beag de inhibitor creimeadh).
Cuimsíonn gnáthchóras fuaraithe feithicleach: sraith gailearaithe a chaitear isteach sa bhloc inneall agus ceann an sorcóra, timpeall na seomraí dócháin le leacht a scaiptear chun teas a iompar; radaitheoir, comhdhéanta de go leor feadáin bheaga atá feistithe le cíor eití chun teas a scaipeadh go tapa, a fhaigheann agus a fhuaraíonn leacht te ón inneall; caidéal uisce, de ghnáth den mhéid lártheifeacha; chun an córas rialaithe teochta a athrú de réir an teirmeafaitheora de chuisnithe ag dul go dtí an radaitheora; gaothrán chun aer fionnuar a tharraingt tríd an radaitheoir. Táirgeann an próiseas dócháin méid mór teasa. Dá gceadófaí an teas a mhéadú gan seiceáil, tharlódh madhmadh, agus theipfeadh ar chomhpháirteanna lasmuigh den inneall mar gheall ar theocht iomarcach. Chun an éifeacht seo a chomhrac, scaiptear an chuisnithe tríd an inneall áit a n-ionsúnn sé teas. Chomh luath agus a ionsúnn an chuisnithe an teas ón inneall leanann sé ag sreabhadh chuig an radaitheoir. Aistríonn an radaitheoir teas ón chuisnithe go dtí an t-aer atá ag dul thart.
Úsáidtear radaitheoirí freisin chun sreabhán tarchurtha uathoibríoch a fhuarú, cuisneán oiriúntóir aer, aer ionghabhála, agus uaireanta chun ola mótair nó sreabhán stiúrtha cumhachta a fhuarú. Is gnách go suitear radaitheoir i suíomh ina bhfaigheann sé sruth aeir ó ghluaiseacht chun cinn na feithicle, mar shampla taobh thiar de ghríl tosaigh. Sa chás go bhfuil na hinnill suite sa lár nó sa chúl, is gnách an radaitheoir a fheistiú taobh thiar de ghreille tosaigh chun dóthain aershreafa a bhaint amach, cé go dteastaíonn píopaí fada fuarúcháin chuige seo. De rogha air sin, féadfaidh an radaitheoir aer a tharraingt ón sreabhadh thar bharr na feithicle nó ó ghríl taobh-suite. I gcás feithiclí fada, mar bhusanna, tá sreabhadh aeir taobh is coitianta le haghaidh fuarú inneall agus tarchurtha agus sreabhadh aeir barr is coitianta le haghaidh fuarú oiriúntóra aer.
